Aanzegplicht – tijdelijke arbeidsovereenkomsten
Hoewel een werknemer zelf ontslag had genomen, was een werkgever een vergoeding naar rato verschuldigd aan zijn voormalig werknemer, doordat een werkgever zijn aanzegplicht niet tijdig was nagekomen. Tot dit oordeel kwam de rechtbank Overijssel op 17 maart 2016, ECLI:NL:RBOVE:2016:938, nadat de voormalig werknemer een verzoek had gedaan om zijn werkgever te veroordelen tot betaling van een vergoeding wegens het niet nakomen van de aanzegverplichting, zoals die is opgenomen in artikel 7:668, lid 1 BW.
Met de voornoemde uitspraak wordt nog maar eens het belang onderstreept voor werkgevers om tijdig en op de juiste wijze hun werknemers te informeren over het al dan niet verlengen van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. In de zaak die bij de Rechtbank Overijssel voorlag, had de werkgever de werknemer tijdig te kennen gegeven de arbeidsovereenkomst te willen verlengen. De werkgever had dit echter telefonisch gedaan en niet schriftelijk. Naar het oordeel van de Rechtbank had de werkgever de werknemer daarmee niet tijdig schriftelijk geïnformeerd over het al dan niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. Volgens de Rechtbank had de werknemer de zekerheid over het einde van zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst pas gekregen, nadat de werkgever zijn verzoek om ontslag had aanvaard. Vanaf dat moment was de werkgever naar het oordeel van de Rechtbank niet langer verplicht om de met de aanzegplicht voorgeschreven zekerheid aan de werknemer te bieden.
De vraag kan worden gesteld of de aanzegplicht in alle gevallen zo strikt dient te worden uitgelegd als in dit geval. De aanzegplicht is immers in de wet opgenomen om een werknemer tijdig duidelijkheid te verschaffen over het al dan niet voortzetten van een arbeidsovereenkomst. Dit met het doel dat een werknemer tijdig op zoek kan gaan naar ander werk.
In het onderhavige geval had de werkgever de intentie om de tijdelijke arbeidsovereenkomst met de werknemer te verlengen, zodat er geen directe reden voor de werknemer was om een andere baan te zoeken. Het feit dat de werknemer vanaf de datum dat hij om ontslag had verzocht was vrijgesteld van het verrichten van zijn werkzaamheden, maakt het voor de werkgever vervolgens nog een extra zuur, dat hij naast het doorbetaalde loon ook nog een vergoeding moet betalen voor het schenden van de aanzegplicht. Terwijl zijn werknemer feitelijk niet in zijn belangen was geschaad.
Heeft u vragen over abeidsrecht, vraag ze gerust.
Aanzegplicht
Sinds 1 januari 2015 geldt voor werkgevers een aanzegplicht bij arbeidsovereenkomsten voor bepaalde. Bij arbeidsovereenkomsten met een looptijd van zes maanden of langer die van rechtswege eindigen, dienen werkgevers voortaan minimaal één maand voordat de arbeidsovereenkomst van rechtswege afloopt de werknemer schriftelijk te informeren of de arbeidsovereenkomst zal worden voortgezet en onder welke voorwaarden. Wanneer een werkgever de aanzegplicht niet nakomt, is de werkgever een vergoeding verschuldigd aan de werknemer gelijk aan het loon voor één maand. Komt een werkgever de aanzegplicht niet tijdig na, dan is hij een vergoeding naar rato verschuldigd.
Wanneer een werknemer aanspraak wil maken op de vergoeding, omdat zijn werkgever hem niet dan wel niet tijdig heeft geïnformeerd over het niet verlengen van de arbeidsovereenkomst, zal de werknemer daar zelf het initiatief voor moeten nemen. Een werknemer heeft daarvoor een termijn van drie maanden, gerekend vanaf de dag waarop de verplichting tot het aanzeggen is ontstaan.
Het feit dat een werkgever zijn aanzegplicht niet dan wel niet tijdig is nakomen betekent overigens niet dat de arbeidsovereenkomst daarmee niet van rechtswege zou zijn geëindigd.
Wilt u meer weten over uw rechten en plichten met betrekking tot een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd of heeft u een andere vraag met betrekking tot uw arbeidsverhouding, dan help ik u graag. U kunt mij bellen op 073 699 0050 of een email sturen naar info@vandermolenadvocatuur.nl.
Voor wie:
